(Fic) Morning After Dark No.4

posted on 30 Aug 2010 18:32 by katalovechoi

Morning After Dark No.4

 

IRIS คลับ ณ.ปัจจุบัน....

 

(การสนทนาระหว่างจียงกับนิชคุณ.....ตอนนี้เทมป์ได้รับรู้ทั้งหมดแล้ว....

และตอนนี้ภายในใจของเทมป์ก็กำลังสับสนอย่างที่สุดไอ้หมอนี่เอง.....

ไอ้ผู้ชายคนนี้.....คนที่ทำให้จียงต้องเสียใจต้องร้องไห้เมื่อ....2 ปีก่อน....

ในที่สุดเราก็ได้เจอตัวจริงซะที...เทมป์มองสองคนที่กำลังยืนสบตากันอยู่.....

ด้วยสายตาที่ดุดัน....เทมป์เดินเลี่ยงกลับไปที่โต๊ะเพื่อรอจียงกลับมา...

ด้วยใจที่กะวนกะวาย)

.........................................................................................................................

(การสนทนาระหว่างจียงและนิชคุณ)

 


จริงไหมจี...ที่คุณพูดมันจริงใช่ไหม...ไม่มีใครรู้จักจีดีเท่ากับคุณหรอก...

(นิชคุณ...เอ่ยขึ้นในขณะที่ทั้งสองคนเงียบกันไปพักใหญ่....จียงยังคงนิ่งเงียบ

อยู่...ไม่มีการโต้ตอบใดๆ...คงมีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลรินอีกครั้ง)

 

จี...อย่าร้องไห้อีกเลยนะ...คุณไม่อยากเห็นจีร้องไห้...ขอร้องล่ะ....จีร้องไห้

มามากพอแล้ว(นิชคุณ..คว้าเอวจียง...เข้ามากอดเป็นการปลอบ)

 

 

ปล่อยเถอะคุณ...อย่าทำแบบนี้เลยนะ...จี...ไม่อยากหวั่นไหวไปกับคุณอีก..

(จียง)

 

ทำไมล่ะจี...ขอโอกาสให้คุณอีกสักครั้งไม่ได้เลยหรอ...อีกเพียงครั้งเดียว...

(นิชคุณ)

 

 

ขอร้องเถอะนะคุณ....วันนี้จียังไม่พร้อมที่จะให้โอกาสใครทั้งนั้น...คุณกลับไป
ก่อนเถอะ(จียง)

 

 

งั้นก็ได้....แล้วคุณจะมาขอโอกาสจีทุกวัน...คุณจะเอาจีของคุณกลับคืนมาก....

(นิชคุณ)

 

 

(เมื่อนิชคุณกลับไปแล้ว...จียงก็รีบไปหาเทมป์ที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว...แล้วก็ทำ

ให้ทุกอย่างเป็นปกติ)

 

 

เทมป์...จีขอโทษนะ...คุยกับเพื่อนเก่านานไปหน่อย...เทมป์ไม่โกธรจีนะ...

(จียง...เข้าไปอ้อนเทมป์)

 

 

ไม่หรอก...ว่าแต่เพื่อนคนนี้เทมป์รู้จักหรือเปล่า...(เทมป์...แกล้งถาม)

 

 

ไม่...ไม่...รู้จักหรอก...เพื่อนสมัยเรียนน่ะ...เทมป์อย่าไปสนใจเลยนะ....(จียง)

 

 

ว่าแต่...เรื่องวันหยุดที่นัดไว้...จีจะลืมหรือเปล่า...(เทมป์...ลองถามไปงั้นเอง)

 

 

ไง.....จีขอดูก่อนนะ....เพื่อมีธุระ...(จียง...ตอบแต่ก็ไม่สบตาเทมป์)

 

 

งั้น...ก็บอกเทมป์ด้วยนะ....เทมป์อยากอยู่กับจี....นะนะ...(เทมป์...อ้อน)

 

 

ได้จ๊ะ...จีสัญญา...แล้ววันนี้เทมป์ไม่กลับไปทานข้าวกะคุณพ่อหรือจ๊ะ....(จียง)

 

 

งั้นเทมป์กลับก่อนนะ...ที่รัก...แล้วพรุ่งนี้เทมป์จะมาหาใหม่นะ...

(เทมป์หอมแก้มไปฟอดใหญ่)

 

 

ขับรถดีๆนะจ๊ะเทมป์....บาย....(จียง)

 

 

(เทมป์บึ่งรถคู่ใจ...ออกไปเสียงดังกะหึ่มก้องไปทั่วท้องถนน...ตอนนี้หัวใจ

เทมป์เหมือนไม่มีความรู้สึกเอาซะเลย....นี่เรากลัวอะไร....กล้วว่าจะสูญเสีย

จียงไปอย่างนั้นหรือว่าเรากลัวไอ้หมอนั้น......)


...............................................................................

ณ.บ้านครอบครัวเทมป์....ภายในห้องอาหาร....

 


 
มา...มาทานข้าวกันซึงรี....วันนี้คุณแม่ของลูกลงมือทำอาหารเองเลยนะ...

(คุณพ่อ)

 

จริงหรอครับคุณแม่....โห...น่าทานทั้งนั้นเลย....(ซึงรี...ดีใจมาก)

 

 

จ๊ะ...แม่ไม่ค่อยได้มีโอกาสทำอะไรเพื่อลูกเลย....แม่สัญญานะว่าตั้งแต่วันนี้

เป็นต้นไป...แม่จะชดเชยในช่วงเวลาที่ลูกไม่ได้อยู่กับแม่นะซึงรี...(กัมมี่)

 

 

ครับคุณแม่...ผมก็จะตั้งใจเรียนเพื่อให้ทั้งคุณแม่และคุณพ่อภูมิใจครับ...(ซึงรี)

 

 

อ้าวทานข้าวกันได้แล้ว....ยองเบ...วันนี้เจ้าเทมป์มันคงไม่กลับมาทานข้าวอีก

ตามเดิมใช่ไหม...(คุณพ่อ)

 

 

(ยังไม่ทันจะ...ได้รับคำตอบจากยองเบ....เสียงรถคู่ใจของเทมป์ก็ดังก้องมาจอด

อยู่ที่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว....เสียงเปิดและปิดประตู...เสียงดังโครมคราม...ทำให้

ทุกคนที่โต๊ะอาหารรู้ทันทีว่า...เทมป์คงอารมณ์เสียกลับมาอย่างแน่นอน)

 

 

อ้าว...เทมป์วันนี้ทำไมกลับบ้านเร็วได้ล่ะ....(คุณพ่อ)

 

 

(ไม่มีคำตอบ....มีแต่เสียงกระถืบเท้าตึงๆเดินขึ้นชั้นบน)

 

 

นี่มันเป็นอะไรของมันอีกล่ะเนี่ย.....ไอ้ลูกคนนี้....สงสัยคงมีใครขัดใจมันอีก

แล้วล่ะซิ(คุณพ่อ)

 

 

(ยองเบ...มองเทมป์อย่างเป็นห่วง....)

 

 

เอาๆ...ทานข้าวกันเถอะ...อาหารเย็นหมดแล้ว....(คุณพ่อ)

 


(เมื่อทุกคนทานอาหารเสร็จกันแล้ว....คุณพ่อก็วานให้ยองเบขึ้นไปดูเทมป์

หน่อย..ว่าเป็นอะไร)

................................................................................................

 

เทมป์ๆ....นี่ฉันเองนะ...ขอเข้าไปหน่อย....(ยองเบ...เคาะเรียกเพื่อน)

 

 

อึม...เข้ามาดิ...ฉันกำลังอยากคุยกับนายอยู่พอดี...(เทมป์)

 

 


(ทันทีที่ยองเบก้าวเข้าไปภายในห้องนอนของเทมป์...ก็แปลกใจ...ห้องมืดสนิท...)

 

 

เทมป์...ทำไมนายไม่เปิดไฟ...แล้วนายเป็นอะไรไป...มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับนาย
หรือไง..(ยองเบ..ถามด้วยความเป็นห่วง)

 

 

(เทมป์เอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียง)

 

 

ยองเบ...นายคิดว่าคนเราถ้าเคยเจ็บแล้วเค้าจะยอมกลับไปเจ็บอีกครั้งหรือเปล่า..
(เทมป์...เอ่ยถาม)

 

เกิดอะไรขึ้นกับนาย.....(ยองเบ)...

 

 

นั่นดิ.....เกิดอะไรขึ้นกับฉัน....(เทมป์...ตอบเสียงเศร้า)

 

 

เทมป์...ถ้านายไม่พร้อมที่จะเล่าก็ไม่ต้องหรอกนะ...ฉันอยากให้นายใจเย็นๆ
...(ยองเบ)...

 

 

เบ...นายอาจจะไม่เข้าใจ...เพราะว่านายยังไม่เคยมีแฟน...แต่นายรู้จัก...ฉันดี
ที่สุด......(เทมป์)

 

 

(เทมป์พูดออกมาแค่นี้...ยองเบเองก็พอจะเดาเรื่องได้บ้างแล้ว...)

 

 

เรื่องเกี่ยวกับ...จียง...หรือเปล่าเทมป์...(ยองเบ)

 

 

ใช่เพื่อน....นายจำเรื่องที่ฉันเคยเล่าให้นายฟังเกี่ยวกับเรื่อง...เพื่อนเก่าของ

จียงได้หรือเปล่า...(เทมป์)

 

 

อึม....เพื่อนเก่าสมัยเรียนใช่ไหม...แต่มันก็นานมากแล้วไม่ไช่หรอเทมป์...\

(ยองเบ)

 

 

ใช่มันผ่านไปตั้ง 5 ปีแล้วก่อนที่จียงเค้าจะมาคบกับฉันอีก...(เทมป์)

 

 

ทำไมล่ะ...นายเกิดไม่มั่นใจขึ้นมาหรือไงเพื่อน...หรือว่าจียงเค้ายังไม่ลืม

เพื่อนเก่าคนนั้น...(ยองเบ)

 

 

ใช่.....ยองเบ....เพื่อนเก่าของจียง...ตอนนี้เค้ากลับ.......มาแล้ว...

(เทมป์...ตอบเสียงเศร้า)

 

 

แล้วยังไงล่ะเพื่อน...นายคิดว่าเค้าสองคนจะกลับไปคบกันเหมือนเดิม

หรือไง...(ยองเบ)

 

 

มันก็ไม่ผิด...ไม่ใช่หรอที่ฉันจะคิดแบบนั้น...นายก็รู้ว่า...ที่ฉันกับจียงคบกัน

...ตอนนั้นเรื่องมันเกิดขึ้นเพราะว่าเราสองคน...ต่างไม่มีใคร...(เทมป์)

 

 

ความเหงา...นายจะพูดแบบนั้นหรอเทมป์....นายคิดแบบนั้นได้ไงเพื่อน...

นายกำลังดูถูกตัวเองและจียงอยู่นะ...นายสองคนเริ่มคบกันจากมิตรภาพ...

จากความเป็นเพื่อน...นายเองก็บอกเองไม่ใช่หรอว่า...จะไม่เสียใจถ้าเพื่อน

เก่าคนนั้นของจียงกลับมา....แล้วอีกอย่างในตอนนั้น...ฉันก็ถามนายแล้ว....

นายเองก็ยืนยันว่าไม่มีปัญหาไง...นายจำได้หรือเปล่าเพื่อน.....(ยองเบ)

 

 

จำได้...แต่นั่นมันก็ไม่ได้แปลว่า....เค้าจะไม่กลับไปคบกันใช่ไหม....ยองเบ...

(เทมป์...พูดเสียงเศร้า)

 

 

เทมป์....นายคบกับจียงมากี่ปีแล้ว...(ยองเบ)

 

 

ก็ประมาณ 2 ปีเกือบ 3 ปีแล้วมั้ง....(เทมป์)

 

 

นายคบกับเค้า...นายอยู่กับเค้า...นายใก้ลชิดกับเค้า....แล้วทำไมนายถึงไม่


ลองทบทวนดูว่า.....เวลาที่นายสองคนคบกัน...เค้ากับนาย...มีหัวใจที่

ตรงกันจริงๆหรือเปล่า...หรือเพียงแค่คบกันเพราะว่า...ต่างคนต่างไม่มีใคร

....หรือเรียกง่ายๆว่า....คบกันแค่คั่นเวลา...นายเองเท่านั้นที่จะรู้ดีที่สุด...

เพื่อน....(ยองเบ...ทิ้งท้ายไว้ให้เทมป์คิด...แล้วเค้าก็เดินออกไป...)

 

คบกันแค่คั่นเวลา...มันเป็นแบบนั้นจริงๆหรอ....(เทมป์...ตอนนี้เค้ารู้สึกเศร้า
มาก...เค้าต้องการใครสักคน...ที่จะมาคอยปลอบใจ)

 

 

(ยองเบเอง....จริงๆเค้าเป็นห่วงเทมป์มาก...แต่เค้าก็ไม่รู้ว่าจะปลอบเพื่อนได้

ยังไง...เพราะว่าตัวเค้าเองก็ยังไม่เคย...มีแฟนเลย....คงทำได้แค่เพียงพูดให้

เทมป์ได้คิดเองเพียงเท่านั้นที่เค้าสามารถทำได้....ในตอนนี้)

 

 

(ด้านนอกประตูห้องของเทมป์...ยังมีใครอีกคนที่รับรู้ถึงเรื่องราวที่ยองเบและ
เทมป์คุยกันถึงแม้ว่า.....อาจจะไม่รับรู้เรื่องทั้งหมด...แต่ภายในใจกับเป็นห่วง
เทมป์ขึ้นมาเฉยๆ..(ซึงรี....นั่นเอง)

 

to be continued........


....................................................................................................................

 

ปล.ก่อนอื่นต้องขออภัยน้องมาณ.ที่นี้ด้วย...

 

แบบว่าอย่าเพิ่งงงงวยกันนะ...

 

ไรท์เตอร์ขอลงเรื่องนี้ให้อ่านกันต่อไปก่อนนะ...

 

แบบว่าแต่งจนจะจบแหละ....

 

หวังว่าน้องๆที่ติดตามอ่านเรื่องนี้มา 3 ตอนคงจะ.....

ยังไม่ลืมกันนะจ๊ะ.....

 

ส่วนเรื่อง.....Somebody to love.....

 

แบบว่ากำลังแต่งอยู่จ๊ะ....

 

ไงไรท์เตอร์ขอฝากเรื่องนี้ไว้อ่านกันต่อก่อนนะจ๊ะ.....

ขอบคุณที่ยังคงติดตามอ่านผลงานของไรท์เตอร์....

 

คนนี้กันอยู่.....

 

ขอขอบคุณคอมเม้นท์.......

 

คำ....ติ....ชม.....จากน้องๆทุกๆคนค่ะ.....

 

edit @ 30 Aug 2010 18:46:00 by LoveLoveChoiSeungHyun

edit @ 30 Aug 2010 18:50:06 by LoveLoveChoiSeungHyun

Comment

Comment:

Tweet

เออ ลืมบอกไปว่าจียังสติลแรดได้ดีเหมือนเดิม กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

#5 By Kwonbi on 2010-08-31 09:48

โหยพี่เมื่อวานเค้าก็นั่งนึกอยู่ว่าเรื่องไหนฟระ ลืมไปแล้วอ่ะ - - พอคิดๆๆๆๆก็อ๋อเรื่องที่มีพี่คุณ อืมๆๆ เก็ตละ ฮ่าาา


พี่คุณจะกลับมาทำไมทิ้งจีไปไม่ใช่หรอ ชิส์ มาเรียกร้องเอาอะไร (ตอนนี้แบนพี่คุณอยู่ อยากนอกสคริปกับเมียสาวทำไมล่ะ)

เทมป์ พี่จะไปคิดมากทำไมพี่รักจี จีก็รักพี่ แล้วพี่ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยนะ

เด๋วให้พี่เบ้ถีบเลยนิ่
แล้วนี้ อินังเร้เข้ามามีส่วนพัวพันอีกละ เบื่อมันว่ะ
แต่พอคิดถึงรายการ 1 ไนท์ 2 เดย์ แล้วฉากมันใส่หมวกหนูอ่ะ น่ารักจิงๆๆ เกลียดไม่ลงเลยอ่ะ หุหุ

คุณพี่อย่าหยุดสวย เอ้ยยย อย่าหยุดแต่งเป็นกำลังใจให้นะ

*กอด จูบ ลูบ คลำ*

#4 By Kwonbi on 2010-08-31 09:48

เหอะอดปาดเม้น รักพี่สาวกั๊บ อย่าลืมโทรมานะรออยู่อิๆ

#3 By Kwonbi on 2010-08-30 23:24

พี่สาววว
เล่นเอางงง
กว่าจะรวบรวมสติให้กลับมาได้
ต้องมาเรียงใหม่ว่าเรื่องนี้มันเป็นไง

มาลงแล้วก็มาลงให้จบด้วยน้า ~
อย่าให้ค้างอีกหล่ะ

นั่นสิตกลงว่าโป้กะจียงคบกันแบบไหนหล่ะ
เรื่องนี้จียงของน้องหญิงแตกเลยนะพี่สาว^^

และก็รออ่านซัมบอดี้อยู่ด้วยค่ะ

ไม่มีอะไรจะติหล่ะ ..รีบมาแล้วก็รีบไป

สู้ๆนะค่ะ

#2 By ♥Snow_G♥ on 2010-08-30 22:00

คุณพี่ขา
แบบว่ามันไม่นานไปหน่อยหรอเรื่องนี้นะ
ต้องมารำลึกความหลังกันอีกยาวเลย

แต่อย่างไรก้ขอให้จบสะทีนะ

แล้วใครเป้นนางเอกอะ
ยังงงอยู่นะระหว่าง
จีย่งvsน้องซึง

ใครกันแน่จะได้ครอบครองเทมป์

อืมน่าคิด

#1 By AmPmE (115.87.135.189) on 2010-08-30 21:00