(Fic) Morning After Dark No.7.....

posted on 13 Sep 2010 20:31 by katalovechoi

Morning After Dark No.7.....

 

ไอ้เทมป์....นั่นนายจะไปไหนวะ....นั่นมันไม่ใช่ทางกลับบ้านดีหว่า....(ยองเบ)

 

ยองเบ....ฉันอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง...ให้เห็นกับตา...ฉันจะไป...IRIS คลับ.........(เทมป์)....


 
นายจะทำแบบนั้น....ไปเพื่ออะไรวะ...เทมป์...ฉันไม่เข้าใจ...เลย...จริงๆ...

(ยองเบ...ปากก็พูดไปงั้นเอง....เพราะภายในใจเค้าเป็นห่วงเพื่อนอยู่ไม่น้อย).....

 


(ซึงรีเอง....ก็ห่วงเทมป์...ไม่น้อยอยู่เหมือนกัน.....(ซึงรี....(คิด))...จริงๆ

แล้วเราเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่า...คนที่พี่เทมป์รัก...นักหนา...จะหน้าตาเป็นยังไง.....)

 


เฮ้ออออ !!....งั้นก็......แล้วแต่นายก็.....แล้วกัน....เพื่อน......(ยองเบ)....

 



(เทมป์...ขับรถมาจอดที่หน้า...IRIS คลับ.....แล้วก็มองขึ้นไปยังห้องนอนของ...จียง...)

 

ยองเบ...นายกับ...ซึงรี...รออยู่ที่รถก่อนนะ....ฉันขอขึ้นไปหาจียง...แป็ป...(เทมป์)...

 

(ยองเบมองดูเวลาที่....นาฬิกาข้อมือ...จะ 2 ทุ่มแล้ว.....แล้วก็หันไป....มองซึงรีที่

นอนหลับอยู่...(รีบขึ้นไปเถอะ...ไอ้เทมป์......ฉัน....รออยู่นี่แหละ...)

 



(เมื่อเทมป์...ลงจากรถ....เดินเข้าไปภายในคลับเรียบร้อยแล้ว.....ยองเบ...ก็กำลัง

จะหันมาจัดท่าทางเพื่อให้...ซึงรีได้นอนท่าสบายกว่านี้...สายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่...

รถเฟอรารี่ที่จอดอยู่ข้างๆคลับ.....(รถใครวะ...โคตรสวยเลย....(ยองเบ)....)

 


.......................................................................................................................................
บนห้องส่วนตัวของ.....จียง....

 


(เสียงพูดคุย....กันระหว่าง....นิชคุณและจียง....)
จียง....ขอร้องล่ะ...ให้อภัย....คุณเถอะนะ....คุณรู้ว่า....ที่ผ่านมาคุณ...ผิดพลาดไป...แต่ใจคุณยังคงเหมือนเดิมนะ....จี...ยังรัก....และเป็นห่วงจี...เสมอ....(นิชคุณ)....

 


พอเถอะ....จี....ไม่อยากที่จะ....กลับไปมีความหวัง....และเพ้อฝัน...กับสิ่งที่...คุณคอยพร่ำพูด..กรอกหู...จี...มันน่าเบื่อ...(จียง...พูดออกไป...แต่ภายในใจกลับ...ร้อนล้น)....

 



จียง...ได้โปรดเถอะนะ...คุณรู้ว่าตลอดเวลา 5 ปี...ที่คุณหายเงียบไป...จี...ต้องเสียใจ...และเจ็บปวดมากแค่ไหน....แต่คุณอย่าให้...จี...ช่วยลืมมันไปจะได้ไหม...ให้อภัยคุณเถอะนะ...ขอโอกาสอีกครั้งจะได้ไหม...จียง...(นิชคุณ....อ้อนสุดฤทธิ์)....

 



(แล้วจู่ๆ....สิ่งที่จียง...กลั้นไว้...มันก็กลั้นไม่อยู่จนได้...หยดน้ำใสๆ...ไหลรินลงอาบแก้มใสจนได้...นิชคุณ...เขาถือวิสาสะ...รวบตัวจียงมากอดไว้...สองคนยืนกอดกันนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้...คุณใช้มือลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของจียง...แล้วกอดไว้แนบอกกว้างของตัวเอง...จียง...สะอื้นน้อยๆ....นิชคุณ...จูบเบาๆที่แก้มใส...เพื่อเป็นการปลอบ....แล้วก็ถือโอกาสทาบริมฝีปากของตัวเองลงยัง...ปากบางสวยของคนตรงหน้า...นิชคุณจูบอย่างดูดดื่ม...โดยไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่ามีใครคนหนึ่ง....ที่ยืนตะลึงกับภาพที่เห็น....เทมป์นั่นเอง...เขามองคนทั้งคู่ด้วยสายตาที่ดุดัน.....ขบกรามแน่นด้วยความโกธรแค้น....จนเกิดเป็นสันนูน...หัวใจเหมือนกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ....(เทมป์)...อะไรกัน...จียง...นี่มันอะไรกัน...ทำไม...ทำไม....)...เทมป์...กระแทกหมัดของตัวเองไปที่...ผนังห้องอย่างโกธรจัด....เสียงดังสนั่น....จนทำให้ร่างของคนทั้งสอง...ต้องผละออกจากกัน....)

 



(ทั้งจียงและนิชคุณต่างก็ตกใจ....โดยเฉพาะอย่าง....จียง....หน้าถอดสีทันทีที่เห็นเทมป์)....

 



เทมป์....คือ....เอ่อ....คือ...(จียง.....พูดได้ไม่เต็มเสียงนัก).....

 



จียง.....คนนี้ใช่ไหม.....เป็นไอ้หมอนี้....จริงๆใช่ไหม.....บอกมาซิจียง.....(เทมป์....เสียงเข้มมาก)

 



อ่อ.....คือเทมป์.....คือ....(จียง....).....

 



นายเป็นใครไม่ทราบ.....แล้วถือวิสาสะ....เข้ามาบนห้องส่วนตัวของจียง....ได้ยังไง...(นิชคุณ)....

 



นายอยากรู้จริงๆ.....เหรอว่าฉันเป็นใคร.....(เทมป์.....ตอบไปด้วยสีหน้ากวนตรีนสุดๆ)....นายก็ลองถามคนที่นาย......เพิ่งจะจูบไปเมื่อกี้ซิ.....ว่าฉันกับเค้าเป็นอะไรกัน.....(เทมป์...เสียงเข้มมากกกกกกกก)...

 



ใครกันเหรอ....จียง.....(นิชคุณ....พูดไปพลางโอบจียงเอาไว้)......

 



บอกไปซิ....จียง.....ว่าเรา....สองคน....เป็นอะไรกัน....เทมป์อยากได้ยิน.....จากปากของ....จี...(เทมป์....พูดพลางจ้องไปที่....จียง.....อย่าต้องการคำตอบ....)....ว่าไง....พูดซิ.....พูด....ออก...มา.....ซิ...จียง....(เทมป์....ตะคอกเสียงแข็ง....หัวใจปวดร้าวอย่างที่สุด)....

 



คือ....คุณ.....คือว่าตลอดเวลาที่....คุณจาก....จีไป.....อยู่ที่ต่างประเทศ.....เค้า....คนนี้.....คอยดูแลจีมาตลอดเวลาเกือบ 2 ปี......และ...และ.....ก็.....(จียง....).....

 



แล้วก็.......เป็นผัวของ....จียง.....ชัดพอไหม.....ไอ้หน้าอ่อน.......(เทมป์....เข้าไปกระชากตัวจียงออกจาก...การโอบกอดของนิชคุณ.....แล้วก็.....ต่อยเข้าไปที่หน้า...นิชคุณอย่างจัง....นิชคุณเขาไม่ทันได้ตั้งตัวจึงโดน....หมัดของเทมป์เข้าอย่างจัง....จนล้มลงไปกองที่พื้น.....เลือดไหลซึมออกมากเล็กน้อย.....และเทมป์เองกำลังจะเข้าไปต่อยซ้ำ.....แต่....จียง....เข้ามาขวางไว้ซะก่อน....เทมป์....จึงยั้งหมัดเอาไว้.....เทมป์....มองคนทั้งคู่ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นห่วงเป็นใยกันซะเหลือเกิน....สายตาของเทมป์....ทั้งโกธร.....ทั้งแค้น....ทั้งเสียใจ....ภายในใจ...มันเหมือนมีคนเอามีดมากรีด...ที่หัวใจไม่มีผิด....เทมป์...จึงตัดสินใจ...หันหลังกลับ....แล้วเดินจากไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวดอย่างที่สุด.....)

 



เทมป์......เทมป์.....อย่าเพิ่งไป....เทมป์...ฟัง....จี....ก่อน....เทมป์ปปปปปปปปปป......(จียง...ร้องไห้ออกมา.....หัวใจสับสน....วุ่นวายไปหมด....แล้วก็ทรุดตัวลง....ก้มหน้าร้องไห้...อยู่ตรงนั้น....)

 



(เทมป์จริงๆแล้ว....เค้าเอง...ก็เป็นห่วงจียง....อยู่ไม่น้อย....และยิ่งได้ยินเสียง....ร้องไห้ของจียง...เค้า.....ก็ยิ่งห่วงยิ่งนัก......แต่....เมื่อเค้านึงถึง.....ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่.....ใจก็เจ็บแปลบขึ้นมา...เทมป์จึงไม่อย่า....ที่จะหันกลับไปมอง....จียง....ในตอนนี้.....)

 



จีๆ.....อย่าร้องไห้อีกเลยนะ...(นิชคุณ.....กอดจียงไว้.....แล้วมองตามหลังของเทมป์....อย่างโกธรไม่แพ้กัน)....แก....ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ๆ.....(นิชคุณ...พูดอย่างอาฆาต).....

 



................................................................................................................................................
(เทมป์เดินกลับมาที่รถ....อย่างคนไม่มีวิญญาณเอาซะเลย.....ทำให้...ยองเบตกใจรีบวิ่ง.....ไปประคองเทมป์ไว้.....)

 



เทมป์....นายเป็นอะไร....ไป....เทมป์....(ยองเบ....).....

 



ยองเบ...นาย...ช่วยขับรถพาฉัน....ไปจากที่นี่....ทีเถอะเพื่อน....(เทมป์....พูดเสียงเศร้า)

 



ได้ๆ.....นายนั่งเบาะหลังกับซึงรี......ก็แล้วกัน....เดี๋ยวฉันขับรถให้เอง.....(ยองเบ).....

 



(ระหว่างทางที่ยองเบ....ขับรถไปเรื่อยๆ....เขาก็คอยมอง....เทมป์ผ่านกระจกรถตลอด....เทมป์เองก็นั่งเหม่อมอง.....ออกไปนอกรถ....ด้วยสายตาที่....แสนเศร้า.....ยองเบ.....ทั้งเป็นห่วงเพื่อนและสงสารเพื่อนอย่างที่สุด.....(ยองเบ...พลางคิด)......เกิดอะไรขึ้นกับนาย...เทมป์...นายไปเจออะไรมางั้น....เหรอ....(ยิ่งคิด.....ยองเบ...ก็ยิ่งเป็นห่วงเพื่อน...)

 



(ซึงรีเองก็เช่นกัน....ตัวซึงรีเอง...เขาตื่นนานแล้วแต่ไม่กล้าที่จะลืมตา....มองเทมป์...ซึงรี....แอบเป็นห่วง....อยู่เงียบๆ.....(ซึงรี...(คิด).....พี่เทมป์ฮะ....ใครทำให้พี่เป็นแบบนี้....ผมเป็นห่วงพี่จังเลย)....

 



to be continued........

...............................................................................................................

Comment

Comment:

Tweet

นูน่าชอบปั่นเม้น55555

#5 By Kwonbi on 2010-09-14 15:08

ป่วยแต่ก็อ่านฮี่ๆชอบพี่คุณอะน่ารักเฮียเทมป์แม่งบอกเป็นผัวจีแรงว่ะ คงอีกนานกว่าจะขึ้นกทม.นะช่วงนี้สุขภาพแย่สุดๆ

#4 By Kwonbi on 2010-09-14 15:06

จียง โลเล คนโลเล
ชิ ชิ ชิ หมั่นไส้

ปล.เป็นใครก็โลเลอ่ะ ก็หล่อกันซะทั้ง 2 คน
คนสวยอย่างจียงเลยเลือกไม่ถูก ^^ 5555

หล่อคนละสไตล์เลย
โป้ว..หล่อเท่ห์ หล่อสะกดสายตา หล่อเข้ม หล่อเลว หล่อโหด 555
พี่คุณ หล่อหวาน หล่อน่ารัก หล่อหยาดเยิ้ม
หล่อวิ้งๆ ขาวใส อ่า 55

ปล2.จะมาทำไมอีกรอบอ่ะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน พี่สาวอย่าเพิ่งรำคาญนะ
sad smile

#3 By ♥Snow_G♥ on 2010-09-14 08:46

แงแง

รีบๆลงต่อด่วนเลยอยากอ่านต่อแล้วนะ

จียง อย่าโลเลอย่างนี้สิ
เทมป์หล่อกว่าตั้งเยอะ
( อันนี้การันตีค่ะ เพราะเห็นมาเต็ม 2 ตาแล้วหล่อมาก )

สุดท้ายคิดถึงเด็กๆ จังกลับไปสะแล้ว

#2 By AmpMe (58.9.124.89) on 2010-09-14 01:05

อิโป้ เอาแต่ใจ 555555
แต่เป็นใครก็โกรธแหละเนอะ
ไปเจอแฟน(?)ตัวเองจูบกะคนรักเก่า
แถมยังไม่ยอมบอกอีกว่าเป็นอะไรกัน

ว้า ว้า โป้วโหด โมโหน่ากลัวจัง

แต่ว่าน้องซึงทำไมค่ะ อยากจะรู้ว่าจียงหน้าตาป็นยังไงทำไมค่ะ?
(5555 เรื่องมันพาไปนะพี่สาว)

สนุกดี มาต่ออีกเร็วๆนะค่ะ
ขอกำลังใจหน่อยเพราะคิดถึง ใครบางคนอย่างมากเลย
(จะใครก็ลิง 5 ตัวที่เพิ่งกลับไปนั่นไง)

ขอบคุณพี่สาวที่มาอัพมากค่ะ แล้วมาอัพอีกนะค่ะ น้องจะรอ

#1 By ♥Snow_G♥ on 2010-09-14 00:00