(FiC)...Morning After Dark No.8.

posted on 17 Sep 2010 18:23 by katalovechoi

Morning After Dark No.8........


ณ.ห้องจียง.......

 


(นิชคุณ.....ปล่อยให้จียง.....ร้องไห้.....ให้เต็มที่......จียง....ร้องไห้จนตาบวม....
ก่อนที่จะหันไปพูดกับนิชคุณ)......

 


คุณ....กลับไปก่อนเถอะ....จี...อยู่คนเดียวได้....ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก.....
จี...อยากอยู่คนเดียว....(จียง....ขอร้องพร้อมปาดน้ำตา....)

 


จียง.....ได้โปรดเถอะ.....คุณเป็นห่วงจี.....มากนะ......ไงคืนนี้....คุณขออยู่
เป็นเพื่อนจี.....จะได้ไหม.....ขอแค่.....คืนนี้....นะ....นะ.....ขอร้องล่ะ....
(นิชคุณ.....อ้อนจียง....)

 


(จียง.....ได้แต่พยักหน้ารับ.....โดยที่ไม่ได้พูดอะไร.......ปล่อยให้นิชคุณ....
กอดตัวเองซะงั้น....เมื่อ...จียง....ตกอยู่ภายในอ้อมกอดของนิชคุณ....จิตใจ
ก็เริ่มสั่นไหว...มันรู้สึกเหมือนกับว่า....อ้อมกอดของนิชคุณ.....เป็นสิ่งที่จียง
.....รอคอยมานานแสนนาน...นิชคุณ....ลูบหัวจียงแล้วจูบเบาๆ....อย่างแสน
รักแสนคิดถึงไม่แพ้กัน....)

 

 

จี....ให้อภัยคุณ....จะได้ไหม....ลืมเรื่องราว....ที่ผ่านๆเถอะนะ....ไงเรามาเริ่ม
ต้นกันใหม่เถอะนะ....คนดีของคุณ.....(นิชคุณ....ยังคงอ้อนวอน...ไม่เลิก...มือ
ก็....ลูบไล้อยู่ที่ใบหน้าหวานไม่ห่าง....)

 


คุณ....ขอเวลาจี....อีกหน่อยจะได้ไหม....อย่าเพิ่ง...เร่งอะไรจีเลย....จี...สับสน
ไปหมดแล้ว.....(จียง....พยายามดันตัว....นิชคุณ).....

 


จี....ทำไม....สิ่งที่คุณทำ.....มันร้ายแรงมากเลยเหรอ....ถึงขนาดที่...ให้อภัยกัน
ไม่ได้เลยหรือไง....(นิชคุณ....ทั้งน้ำเสียง....หน้าตา....ท่าทาง...ช่างน่าสงสาร
ซะจริง).....

 


เฮ้ออออ.....มันไม่ถึงขนาดนั้นหรอก.....แต่ว่า....ตอนนี้....จี...ยังคิดอะไรไม่ออก...
ยังคงสับสนอยู่.....ขอเวลาอีกสักระยะเถอะนะ...คุณ....อย่าเพิ่งเร่งตอนนี้เลยนะ...
(จียง...พูดไปด้วยน้ำเสียงที่รู้สึก....ทั้งผิด....ทั้งกลัว....ทั้งไม่เข้าใจตัวเอง)......

 

 

(นิชคุณก็พยายามที่จะเข้าใจ.....จียงนะ......แต่ว่าในเวลานี้....ณ.ขณะนี้....

ความต้องการทางร่างกายของนิชคุณ.....มันห้ามไม่อยู่ซะแล้วซิ....นิชคุณ

ตัดสินใจ....คว้าร่างบางเข้าไปกอดไว้แนบอกกว้างอีกครั้ง....แล้วทาบปาก

สวยลงประทับริมฝีปากคู่สวยของจียง....ทันที...ไม่ทันได้ตั้งตัว....จียง....

พยายามใช้มือเล็กๆของตัวเองพลักร่าง....ของนิชคุณ....แต่ดูเหมือนว่าจะ

ไม่เป็นผล.....นิชคุณกระชับกอดให้แน่นมากยิ่งขึ้น.....แล้วจูบอย่างดูดดื่ม....

และรุนแรงมากยิ่งขึ้น....จียง..พยายามดิ้นหนีให้พ้นการกอดของนิชคุณ....

แต่ยิ่งดิ้น....ก็ยิ่งโดนกอดรัดแน่นมากขึ้นไปอีก.....นิชคุณลูบไล้มือเรียว....

ไปตามแผ่นหลัง....ลูบไล้ลงไปจนถึงสะโพกมน....แล้วคลึงเบาๆ......เขา

ซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวของจียง....อย่างหื่นกระหาย....เสียงร้องคราง

ของจียง....ยิ่งทำให้....นิชคุณ....เกิดอารมณ์มากขึ้นไปอีก....เขาเลื่อน

ใบหน้าจากซอกคอไล่ลงไปไซ้ดูดเน้น.....บริเวณหน้าอกขาวนวล....จนเกิด

รอยแดงขึ้น....จียง...หลับตาส่งเสียงครางหวาน....นิชคุณ....จัดการกับกางเกง

ของจียงอย่างรวดเร็ว.....มือเรียวกอบกุมที่ส่วนอ่อนไหวของจียง....จียงจึงคราง

เสียงหวานใสอีกครั้งมือเรียวจัดการจากช้าๆแล้วเร่งมือเร็วขึ้น....ไปตามแรง

อามรณ์ของตัวเอง....นิชคุณกระตุกยิ้มเล็กน้อย.....แล้วจัดการถอดกางเกงของ

ตัวเองอย่างรวดเร็ว.....เขาจับให้ร่างของจียง....หันหลังแล้วจดการแยกขาเรียว

ออกจากกัน.....เขาจัดการกดส่วนแข็งแรงของตัวเอง....เข้าไปในช่องทางสีสวย

ของจียง....อย่างอ่อนโอน....จียงหลับตาพริ้มไป....ภายในใจมันสับสนไปหมด

....ร่างกายนี้ไม่ใช่หรอที่โหยหามาตลอด.....การกระทำแบบนี้ไม่ใช่หรอที่เรารอ

คอยจากคนๆนี้....นี่ไงล่ะเขากลับมาแล้ว.....นี่ไงล่ะคนที่กำลังบรรเลงบทเพลง

รัก....อยู่ในตอนนี้....แต่ว่าใช่หรอมันใช่ที่เราต้องการจริงๆหรอ....แล้วจู่ๆภาพ

ของใครคนหนึ่งก็แว็บเข้ามาในสมองของจียง....ใครใคร.....เทมป์นั่นเอง

....จียง....รู้สึกสำนึกผิดมาก.....เขารู้สึกรังเกียจตัวเอง....น้ำตาไหลรินเสียง

ร้องคราง....กลับกลายเป็นเสียงสะอื้อ....นิชคุณตกใจ....เขาหยุดการกระทำ

ของตัวเองทันที......แล้วชักส่วนแข็งแรงออกจากทางสีสวยของจียง.....

เขากอดร่างของจียงไว้แนบอกมือลูบไล้ไปตามหลังนวลเนียน.....

จียง....ยิ่งร้องไห้หนักยิ่งขึ้นไปอีก.....)

 


คุณ....จีของโทษ....จี....ให้คุณ.....ทำแบบนี้ไม่ได้.....พอเถอะนะ....พอแค่นี้

....ได้โปรด(จียง....ขอร้องไปพร้อมน้ำตาที่ไหลริน).....

 


(ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของนิชคุณ.....เขาได้แต่กอดจียง.....เหมือน

จะเข้าใจอดีตคนรักของตัวเอง....นิชคุณเขาจัดการ.....สวมเสื้อผ้าให้จียง

ตามเดิม....แล้วจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองจากนั่น.....ก็พาร่างของจียง....

ให้กลับไปนอนที่เตียง....แล้วก้มลงจูบเบาๆที่แก้มใส....จียงมองนิชคุณอย่าง

.....รู้สึกผิดเหมือนกัน....ไม่มีคำพูดใดๆหลังจากนี้....นิชคุณเขาเพียงนอน

กอดจียง....เท่านั้น....แล้วทั้งคู่ก็หลับใหลไปในที่สุด......)

 

 

.............................................................................................................

ทางด้าน.....ชเวซึงฮยอน.........

 


(หลังจากที่ทั้งสามคน....ขับรถออกจากบริเวณ IRIS คลับได้สักระยะ.....

และหลังจากที่เทมป์นั่งเงียบเหม่อลอยมาตลอดทาง.....ยองเบจึงเอ่ยขึ้น....)

 


เทมป์....เป็นไงบ้างเพื่อน....รู้สึกดีขึ้นหรือยังวะ....(ยองเบ....ถามอย่างห่วงใย)

 


อึม.....(เทมป์....พยักหน้า....ไม่พูดอะไรอีก)

 


ใก้ลถึงบ้านแล้ว.....ยังไงนายก็พักผ่อน...ให้สบายใจก่อนก็แล้วกัน...พร้อมเมื่อไหร่
ที่อยากจะเล่าก็....เรียกฉันแล้วกันนะเพื่อน.....(ยองเบ).....

 


(เทมป์....หลับตาลงเพื่อเป็นการพักสายตา...แต่แล้วจู่ๆ....ก็ลืมตา...มองไปที่

หัวของซึงรี....ที่ตอนนี้....มานอนหนุนอยู่ที่ตักของเขาเทมป์มองอย่างพินิจ

พิจารณาไอ้เด็กคนนี้....มันถือดียังไงมานอนหนุนตักเราเนี่ย....แต่ช่างเถอะ...

พลางใช้มือ...จับหัวของซึงรี....ให้หนุนในท่าสบายมากขึ้น......(ซึงรี....แอบยิ้ม

...ภายในใจ...เป็นสุขยิ่งนัก.....)....)

 


(รถเลี้ยว....เข้ามาจอดยังหน้าตึก.....บ้านของครอบครัวชเว.....ยองเบหันไป

บอกเพื่อนและก็ปลุกซึงรี.....(ยองเบ....เขามองภาพที่ซึงรีนอนหนุนตักเทมป์

....แล้วจู่ๆ..เหมือนใจมันหวิวๆยังไงไม่รู้.....)

 

 

เทมป์ๆ.....ถึงแล้วเพื่อน....(ยองเบ).....

 

 

ขอบใจยองเบ....ฉันขอตัว...ฝากบอกคุณพ่อด้วยนะ.....ฉันอาจไม่ลงมาทาน

ข้าว..(เทมป์).....

 


ถึงแล้วหรอฮะ....พี่ยองเบ.....(ซึงรี....)

 


เดี๋ยว....ซึงรี.....(ยองเบ)....

 


ฮะ....พี่ยองเบ....มีอะไรหรือฮะ....(ซึงรี)....

 


เอ่อ....คือว่า....พี่ขอคุยเดี๋ยวจะได้ไหม....(ยองเบ)....

 


ได้ฮะ.....ว่ามาได้เลย.....(ซึงรี....ยิ้มน่ารักเชียว)....

 


คือว่า......พี่....คิดว่า.....พี่ชอบซึงรี...ง่ะ....(ยองเบ....พูดไปหน้าก็แดงไป)....

 


(ส่วนซึงรีก็....แบบว่า...อึ้ง...ตะลึง...เขิน...พูดไม่ออก....ต่างคนต่างยืนนิ่ง...)

 


to be continued........

 


...............................................................................................................

 

ปล.....ใก้ลจะจบแล้วนะจ๊ะสำหรับเรื่องนี้........

ต้องขอขอบคุณน้องๆที่แสนจะน่ารัก.............

ที่ยังอุตส่าห์อ่านฟิคของไรท์เตอร์คนนี้.........

 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจอันล้นพ้น.......

 

ขอบคุณชเวซึงฮยอน............

 

ขอบคุณควอนจียง............

 

ขอบคุณทงยองเบ............

 

ขอบคุณรีซึงฮยอน..........

 

ขอบคุณแดแด.............

 

ขอบคุณ YG ที่ให้กำเนิด Bigbang ขึ้นมา......

ขอบคุณน้องๆและพี่ๆทุกคน......

ที่เราได้มาพบเจอและรู้จักกันเพราะ.....

 

Bigbang............

 

ขอบคุณจากใจจริงของไรท์เตอร์......

 

 

I Love Yg  I Love Bigbang.....

 

เพลงประกอบฟิคขอใช้เพลงตามชื่อเรื่องเลยนะจ๊ะ......

 

 

 

edit @ 17 Sep 2010 18:29:49 by LoveLoveChoiSeungHyun

Comment

Comment:

Tweet

อะไร จีย๊๊๊งงงงงงงงง
พี่คุณอ่ะ ทำอะไร???
ตอนแรกโกรธจียงนะ ที่ยอมพี่คุณ
แต่ปรากฎว่า คิดถึงหน้าโป้วว
เลยให้อภัย นิดนึงงงง
แสดงว่ารักโป้วมากกว่าินะ

แล้ว แล้ว ยองเบอ่า
บอกรักน้องแล้ว กิ้ววว* ดีใจ*
แต่น้องจะตกลงหรือเปล่าค่อยว่ากันอีกที ลุ้นๆ


รออ่านตอนต่อไปคร้าบบบบ
สู้ๆพี่สาวเพื่อบิ๊กแบงของเรา
big smile

#4 By ♥Snow_G♥ on 2010-09-17 22:20

ทำไมพี่คุณไม่ทำให้เสร็จวู้วขัดใจ อิเร้บังอาจหนุนตักเทมป์แกตาย กูหวง รักพี่คุณๆๆๆๆอิอิ

ปล.ได้ดูโฆษณาแล้วพี่คุณน่าร๊ากกกกกกก

ปล2 อยากเจอพี่แทบินฮว๊ากๆๆๆเคืองๆ

#3 By Kwonbi on 2010-09-17 21:50

ออนนี่ ได้ใจมากกกกก

แต่ว่ายังไงดีเสียดายคุณก้เสียดาย

แต่ดีใจแทนเทมป์มากกว่าอะ

เบบอกชอบน้องซึงด้วยชอบอะ

โดนใจคนอ่านมากมายรักไรท์เตอร์คนนี้จัง

#2 By AmpMe (58.9.40.2) on 2010-09-17 19:18

สงสารใครดี -*-



อ๊าาาา เบ้สารภาพรัก -///-


อือ....open-mounthed smile

#1 By J-chan on 2010-09-17 18:58